Gelişen sanayi ve seri üretim sistemleri nedeniyle kullanım alanı daralan geleneksel elekler, usta yetişmemesi sebebiyle tamamen yok olma tehlikesiyle karşı karşıya. Günlük 2 bin liraya kadar varan yevmiye imkanlarına rağmen çırak bulamamaktan şikayet eden ustalar, mesleğin son temsilcileri olarak zanaatın bitmesinden endişe duyuyor.
AĞAÇ KÜTÜKLERİNDEN EL EMEĞİNE UZANAN ZAHMETLİ YOLCULUK
Elek üretiminde dayanıklılığı nedeniyle söğüt veya kavak yerine özellikle gürgen ağacının tercih edildiğini belirten ustalar, üretimin her aşamasının yoğun emek gerektirdiğini ifade ediyor. Ham kütük halinde dükkana gelen gürgen ağaçları önce suya yatırılarak yumuşatılıyor, ardından özel kalıplar yardımıyla şekillendirilip süt, un ve gez eleği ile kalbur gibi farklı türlere dönüştürülüyor. Ancak fabrikasyon eleme sistemlerinin yaygınlaşması, bu zahmetli el üretiminin pazardaki payını küçültmüş durumda.
"GELEN GENÇLER İKİ ÜÇ GÜN SONRA BIRAKIYOR"
Tarihi çarşıda 30 yıldır direnen 54 yaşındaki usta Mustafa Yılmaz, 200-250 TL’ye sattıkları ürünleri üretecek yeni personeller bulamadıklarını söyledi. Yılmaz, "En büyük sıkıntımız çırak yetiştirememek. Günlük 2 bin lira ücret teklif etmemize rağmen çalışacak eleman bulamıyoruz. Gelen gençler iki-üç gün çalıştıktan sonra işi bırakıyor. Keşke gençler bu mesleği sevse ve öğrenmek istese, o zaman hem bu gelenek yaşar hem de meslek yok olup gitmez" diyerek zanaatın geleceğine ilişkin endişelerini dile getirdi.
